23 Μαρ 2007

Ο τελευταίος των ...Γαιδουριών

Ιδού το τελυταίο γαϊδούρι (με τέσσερα πόδια) που απέμεινε στο χωριό μας, κι΄ αυτό γερασμένο και ταλαιπωρημένο.

Θυμάμαι ως παιδάκι, πριν από εικοσιπέντε και πλέον χρόνια, ότι κάθε απόγευμα τα σοκάκια του χωριού γέμιζαν από ηλικιωμένους αγρότες συχωριανούς που με τα γαϊδούρια και τις κατσίκες τους επέστρεφαν από τα χωράφια, πάντα με μια αγκαλιά ξύλα φορτωμένα στο "κτήμα"(γάϊδαρο) για να ανάψουν την "παραθιά" και να μαγειρέψουν.

Νομίζω ότι είμαι πολύ τυχερός που έζησα έστω και για λίγο αυτήν τη μεταβατική περίοδο, πριν τα γαϊδούρια αντικατασταθούν οριστικά από τα 4χ4!

5 σχόλια:

  1. Βλέποντας πως απολαμβάνεις τις αναδρομές στο παρελθόν σε προσκαλώ στη 'δεξαμενή' -www.dexameni.blogspot.com- για μια συζήτηση σχετική με το βιβλίο της Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού, με αφορμή τη γνωμοδότηση της Ακαδημίας Αθηνών επ' αυτού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. e, tetoia tyxi, ute tu papa mi tin peis!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είχε ο γάιδαρος σαμάρι και πατούσε στο φεγγάρι
    μ' ένα πόδι ο αστροναύτης μαύρο κι ασημί
    κι όπως έπεφτε ησυχία ξαφνικά στην επαρχία
    ένα αστέρι έπεσε στην Γη


    Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @keim greek
    του παπά δεν πρόκειται να πω τίποτα :-)

    @mh xerotera
    γνωστότερο βέβαια άσμα είναι "η μπαλάντα του κυρ μέντιου" σε στίχους Κ. Βάρναλη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τυχερός που πρόλαβες αυτή την περίοδο είσαι σίγουρα...

    Επί χρόνια πίστευα ότι η ζωή στο αστικό κέντρο είναι μονόδρομος. Τώρα πια μελετάω κάθε επιλογή. Αν και πάντα υπάρχει κάτι να σε μαγνητίζει πίσω στην παράνοια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή