Video: Τα παιδιά των ταραχών

Video: οι Beatles τραγουδούν Θεοδωράκη στο bbc το 1963

Οι "Μπιτλς" τραγουδούν ζωντανά στο BBC, το 1963, το τραγούδι "Αν θυμηθείς τ'ονειρό μου", του Μίκη Θεοδωράκη, σε αγγλικούς στίχους του Ουίλλιαμ Σανσόμ. Η αγγλική έκδοση του τραγουδιού ονομάστηκε "honeymoon song" γιά τις ανάγκες μιάς ταινίας της εποχής.

15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΙΑ ΠΛΑΤΕΙΑ

Στις 15 Οκτωβρίου οι λαοί σε όλο τον κόσμο βγαίνουμε στους δρόμους και στις πλατείες. 

Από την Αμερική ως την Ασία , από την Αφρική ως την Ευρώπη ξεσηκωνόμαστε για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και να δείξουμε στους πολιτικούς και την παγκόσμια οικονομική ελίτ που υπηρετούν ότι εμείς οι λαοί θ’ αποφασίσουμε για το μέλλον μας.

 Δεν αναγνωρίζουμε τις κυβερνήσεις γιατί λειτουργούν για το όφελος των λίγων, αγνοώντας το ανθρώπινο και περιβαλλοντικό κόστος που πληρώνουμε όλοι. 

Δεν είμαστε εμπορεύματα στα χέρια των πολιτικών και των τραπεζιτών. 

Εκατομμύρια ανθρώπων συνεχίζουμε να γεμίζουμε τις πλατείες όλου του κόσμου καταγγέλλοντας το υπάρχον πολιτικό και πολιτειακό σύστημα, τη διαφθορά και την οικονομική εκμετάλλευση. 

Παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας συμμετέχοντας στις λαϊκές συνελεύσεις και δείχνουμε την αντίθεσή μας στα μέτρα λιτότητας που μας επιβάλλονται, στην ακύρωση των ονείρων μας και της αξιοπρέπειάς μας. 

 Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα τώρα, είναι ο εφιάλτης που περιμένει και τις υπόλοιπες χώρες στο μέλλον.

 Η αλληλεγγύη των λαών είναι το όπλο μας. 

•  15 Οκτωβρίου 6.00 μμ, συγκέντρωση και συναυλία στο Σύνταγμα. 

• 16 Οκτωβρίου 8.00 μμ, συνέλευση των συνελεύσεων και δικτύωση των πλατειών 

• 19 Οκτωβρίου, συμμετοχή στην πανελλαδική και πανεργατική απεργία 11.00 πμ συγκέντρωση στο Σύνταγμα

 Τώρα μιλάμε εμείς. 

Λαϊκή Συνέλευση Συντάγματος 

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ

Να διαμαρτυρηθούμε, να τραγουδήσουμε, να πάρουμε θάρρος

Σίγουρα η πρωτοβουλία που πήραν τα σωματεία της περιοχής μας με το Εργατικό Κέντρο σχετικά με τη διοργάνωση συναυλίας διαμαρτυρίας το απόγευμα της Τετάρτης 5 Οκτώβρη στην Πλατεία Αγ. Νικολάου είναι για όλους μας μια μεγάλη ευκαιρία.

Είναι μια ευκαιρία για να εκφράσουμε συμμετέχοντας τη διαμαρτυρία μας, την απογοήτευση μας, την αγωνία μας για όσα γίνονται και για όσα φοβόμαστε ότι θα γίνουν.

Τα μέτρα πτώχευσης του λαού από την κυβέρνηση και την τροϊκα είναι συνεχή, ανελέητα και χωρίς σταματημό. Οι περισσότεροι πολίτες έχουν φτάσει στο σημείο να λένε "ας χρεωκοπήσουμε ως χώρα επιτέλους, να τελειώνουμε πια με αυτό το μαρτύριο της σταγόνας". Η πραματικότητα βέβαια είναι ότι οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου χρησιμοποιούν συνεχώς τον εκβιασμό, την απειλή της χρεωκοπίας για να περνούν μέτρα που πριν από 5-10 χρόνια κανείς δεν διαννοούνταν ότι θα περάσουν στην Ελλάδα, ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης. Κατακτήσεις δεκαετιών ισοπεδώθηκαν σε μερικούς μήνες υπό το συνεχή εκβιασμό των ...δόσεων της τρόϊκας.

Βεβαίως η διαγραφή μερους του χρέους ήταν από την πρώτη στιγμή εφαρμογής του μνημονίου μια αναπόφευκτη διαδικασία. Ήθελαν και θέλουν όμως να το κάνουν με τους όρους που συμφέρει το κεφάλαιο, αφού πρώτα ρίξουν τους μισθούς και τα εργασιακά διακαιώματα στα τάρταρα, αφού πρώτα εξαφανίσουν τους μικρομεσαίους με την υποτιθέμενη "απελευθέρωση" (κρίμα τη λέξη!) των επαγγελμάτων.

Την ίδια στιγμή οι αλυσίδες σούπερμάρκετ και οι μεγάλες εταιρίες τροφίμων συνεχίζουν απτόητες να κερδοσκοπούν αυξάνοντας συνεχώς τις τιμές στα προϊόντα που οι πολίτες τα έχουν άμεση ανάγκη.

Τα φορολογικά μέτρα έρχονται το ένα μετά το άλλο, με στόχο πάντα τους ίδιους, τους μισθωτούς και τους μικρομεσαίους (όσους απέμειναν).

Απέναντι σε αυτά στην κοινωνία μας επικρατεί μια κατήφεια, μια μελαγχολία. Όλοι περπατούν με το κεφάλι σκυμμένο, θεωρώντας τις εξελίξεις αναπόφευκτες και την όποια αντίδραση αναποτελεσματική.

Όμως πρέπει να σπάσουμε αυτό το κλίμα. όχι μόνο γιατί η σιωπή μπορεί να εκληφθεί ως συναίνεση. Αλλά και γιατί η αντίδραση πρέπει να είναι παρακαταθήκη για τις επόμενες γεννιές, για τα παιδιά μας. Για να μπορούμε να λέμε ότι όταν γινόταν όλα αυτά, εμείς δεν καθόμασταν με σταυρωμένα τα χέρια, κάτι κάναμε, αντιδρούσαμε, και ας νομίζαμε ότι ίσως είναι μάταιο (που δεν είναι). Να σπάσουμε λοιπόν το βράδυ της Τετάρτης το κλίμα της απογοήτευσης με τον καλύτερο τρόπο, τραγουδώντας, όπως έκανε ο λαός μας πολλές φορές στο παρελθόν. Να τραγουδήσουμε για να διαμαρτυρηθούμε, για να πάρουμε θάρρος και να αισθανθούμε για λίγο ότι ίσως κάποτε υπάρχει ελπίδα!

Γιώργος Μανουσάκης πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων Νοσοκομείου Αγίου Νικολάου

Καταζητούνται από τον Ελληνικό Λαό... Αφίσα του περιοδικού ΑΡΔΗΝ

Καλή η αφίσα, αλλά η αμοιβή μάλλον απατιλή.

Γιατί όλοι ξέρουμε ότι ακόμα και να φύγουν αυτοί οι εντολοδόχοι του κεφαλαίου και των εταιριών, θα βρεθούν άλλοι, που με το δέλεαρ της εξουσίας και του πλούτου θα διεκπεραιώσουν την αποστολή τους με την ίδια αφοσοίωση.

Για να ζήσουμε μια Ελεύθερη Ζωή δεν φτάνει να γλιτώσουμε μόνο στην Ελλάδα από τους εντολοδόχους του Παγκόσμιου Κεφαλαίου. Θα βρουν τρόπους και θα επιβάλουν άλλους. Με τα μέσα ενημέρωσης, με εκβιασμούς, με δανεισμό και απειλή χρεωκοπίας, με στρατιωτική χούντα, ή ακόμα και με εξωτερική στρατιωτική επέμβαση.

Για μια Ελεύθερη Ζωή πρέπει να ξεσηκωθούν όλοι οι αδικημένοι του κόσμου και να κάνουν πέρα την πολιτική και την οικονομία των "αγορών",  δηλαδή τον ακραίο και άγριο καπιταλισμό που κυβερνά τον κόσμο. Αυτό μπορεί να μην γίνει ποτέ, μπορεί να γίνει και να μη ζούμε εμείς, μπορεί να γίνει και άμεσα με αφορμή κάποιο ακραίο γεγονός. Τουλάχιστον ας ελπίζουμε!

Γιώργος Μανουσάκης

Aλλοι δημιούργησαν το πρόβλημα και άλλοι καλούνται να πληρώσουν!

Μέσα από τα συνεχή αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει η οικονομία της χώρας μας, αναδεικνύεται το ερώτημα γιατί επιβαρύνθηκε τόσο η δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας και πώς αυξήθηκε τόσο το δημόσιο χρέος. Για το θέμα αυτό ο καθένας έχει η δική του ερμηνεία, αναλόγως τι τον βολεύει. Ευτυχώς όμως που υπάρχουν και οι αριθμοί. Τα στοιχεία της eurostat είναι αδιαμφισβήτητα και μελετώντας τα μπορούμε να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα.

Τη δεκαετία που μεσολάβησε μετά από την είσοδο της Ελλάδας στη Ζώνη του Ευρώ(2001-2010) , η χώρα γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη.

Το ΑΕΠ κάθε χρόνο αυξανόταν (από 171 δισ ευρώ το 2001 πήγε στα 235 δισ το 2008) δίνοντας τη δυνατότητα να αυξηθούν παράλληλα τα δημόσια έσοδα΄ώστε να αποπληρωθεί ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους.Αυτό δεν έγινε.

Όμως, ενώ το ΑΕΠ τη δεκαετία του 2000 στην Ελλάδα αυξανόταν , τα δημόσια έσοδα ως ποσοστό του ΑΕΠ μειώνονταν, με αποτέλεσμα σε επίπεδο Ευρωζώνης η Ελλάδα να έχει από τα πιο χαμηλά ποσοστά δημόσιων εσόδων ως προς το ΑΕΠ, πολύ πιο κάτω από μέσο όρο των χωρών της Ευρωζώνης . Στην Ελλάδα τα δημόσια έσοδα το 2010 ήταν 39.1% του ΑΕΠ, ενώ στο μέσο όρο των χωρών της Ευρωζώνης ήταν 44.5% του ΑΕΠ (απόκλιση 7.2 μονάδες του ΑΕΠ).

Και βεβαίως τα δημόσια έσοδα στηρίχτηκαν και στηρίζονται κυρίως στους έμμεσους φόρους και όχι στην άμεση φορολογία εισοδήματος, η οποία προέρχεται σε κύρια βάση από τους μισθωτούς και όχι από τις επιχειρήσεις.

Όπως φαίνεται σε σχετικό πίνακα της eurostat, το ποσοστό δημόσιων εσόδων από άμεση φορολογία στην Ελλάδα είναι από τα χαμηλότερα όλων των χωρών της Ευρωζώνης. Στην Ελλάδα τα δημόσια έσοδα από άμεση φορολογία το 2010 αντιστοιχούσαν στο 7.6% του ΑΕΠ, ενώ ο μέσος όρος στις χώρες της Ευρωζώνης ήταν στο 11.3%του ΑΕΠ

Το πολυθενικό και ντόπιο κεφάλαιο με διάφορους τρόπους καταφέρνει να εξασφαλίζει φοροαπαλλαγές και να μην πληρώνει την φορολογία που θα έπρεπε σε σχέση μετα κέρδη του. Γιατί μπορεί μεν οι φορολογικοί συντελεστές των μεγάλων επιχειρήσεων να είναι σχετικά ψηλοί στην Ελλάδα, όμως μέσω της απουσίας ελέγχων, μέσω των εικονικών τιμολογίων και μέσω διάφοροων φοροαπαλλαγών επιτυγνάνεται η ελλιπης καταβολή φόρων από τις μεγάλες επιχειρήσεις. Γι΄ αυτό ακριβώς ενώ το ΑΕΠ τη δεκαετία του 2000 ανέβαινε αλματωδώς δεν ανέβαιναν παράλληλα τα δημόσια έσοδα.

Όμως, πέρα από το σκέλος των δημόσιων εσόδων, υπάρχει και αυτό των δημόσιων δαπανών. Σύμφωνα με το σχετικό πίνακα της eurostat, η χώρα μας, τόσο το 2000, όσο και το 2010 είχε ποσοστό δημόσιων δαπανών σε σχέση με το ΑΕΠ αντίστοιχο με το μέσο όρο των χωρών της Ευρωζώνης: Στην Ελλάδα το 2010 οι δημόσιες δαπάνες αντιστοιχούσαν σύμφωνα με τα στοιχεία της eurostat στο 49.5% του ΑΕΠ και στο μέσο όρο των χωρών της Ευρωζώνης ήταν στο 50.4% του ΑΕΠ.

Αυτό το στοιχείο από μόνο του καταρρίπτει το μύθο περί σπάταλου ελληνικού κράτους. Το ελληνικό κράτος μπορεί να είναι αναποτελεσματικό και δυσκήνιτο, δεν είναι όμως σπάταλο, τουλάχιστον δεν είναι περισσότερο σπάταλο από τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης.

Υπάρχει ακόμα ένα στοιχείο από τις εκθέσεις της eurostat που καταρρίπτει το μύθο περί "ενός εκατομμύριου δημοσίων υπαλλήλων που φταίνε για το έλλειμμα και ταλαιπωρούν τα δέκα εκατομμύρια ελλήνων φορολογούμενων", όπως συκοφαντικά ισχυρίστηκε πρόσφατα ο νεοφιλελεύθερος υπουργός υγείας Ανδρ. Λοβέρδος.

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της eurostat, το κόστος του ελληνικού δημοσίου για μισθούς αντιστοιχεί το 2010 στο 11.8% του ΑΕΠ, λίγο παραπάνω από το μέσο όρο των χωρών της Ε.Ε. (11.0%) και πολύ πιο κάτω από χώρες όπως η Γαλλία (13.3%), η Κύπρος (15.1%), η Σουηδία (14.8%), η Δανία(19.1%), η Φιλανδία (14.4%) και η Μεγάλη Βρετανία (11.7%).

Αποδεικνύεται ξεκάθαρα από τους αριθμούς ότι το δημοσιονομικό πρόβλημα στην Ελλάδα δεν προκλήθηκε από υπερβολικές δαπάνες για μισθούς δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων (όπως ισχυρίζονται αόριστα και χωρίς στοιχεία κάποιοι), αλλά προκλήθηκε από τα μειωμένα φορολογικά έσοδα κυρίως από τα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (εταιρίες).

Όμως για ακόμη μια φορά, άλλοι δημιούργησαν το πρόβλημα και άλλοι καλούνται να πληρώσουν!

Γιώργος Μανουσάκης

Πρόεδρος ΔΣ Συλλόγου Εργαζομένων Νοσοκομείου Αγίου Νικολάου

Στοιχεία από : Eurostat: Government finance statistics Summary tablesData 1996 - 2010 — 1/2011