Γεώργιος Α. Φινοκαλιώτης

Tην Κυριακή 9/11^ου κηδεύτηκε στη Μίλατο ο Γεώργιος Α. Φινοκαλιώτης, συνταξιούχος, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 83 ετών. Ο κ. Φινοκαλιώτης είχε διατελέσει την περίοδο 1997 – 2003 πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Μιλάτου.

Παρά το γεγονός ότι δεν καταγόταν, ούτε μεγάλωσε στη Μίλατο, η ζωή του υπήρξε έντονα δεμένη με το χωριό μας. Για πολλά χρόνια ερχόταν στη Μίλατο από την Αθήνα όπου έμενε, στις διακοπές του Πάσχα και του καλοκαιριού για να παραθερίσει, με την αγαπημένη του σύζυγο Ρένα και τα δυο παιδιά του, Ανδρέα και Τζοάννα. Όταν η ζωή τα έφερε έτσι που έχασε πρόωρα τη σύζυγο του και ο ίδιος συνταξοδοτήθηκε, επέλεξε τη Μίλατο ως μόνιμο λιμάνι της ζωής του. Σταδιακά αναμείχθηκε με την κοινωνική και πολιτιστική ζωή του χωριού και πρόσφερε με κάθε τρόπο, είτε με το πηγαίο καλλιτεχνικό του ταλέντο, είτε με την ευγενική και γενναιόδωρη φυσική παρουσία του,

Κι΄ όταν η μοίρα και οι πολιτικές αποφάσεις μιας απόμακρης εξουσίας έμπλεξαν το χωριό μας σε μια μεγάλη περιπέτεια, ο κ. Γιώργος στάθηκε στο πλευρό της κοινής απόφασης και βρέθηκε –ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του- στο δρόμο να αγωνίζεται κα να διαδηλώνει για το δίκιο και το μέλλον της Μιλάτου και των Μιλαθιανών, όντας και ο ίδιος πλέον Μιλαθιώτης και μάλιστα πιο Μιλαθιώτης από πολλούς άλλους. Ακούραστος, παρά την ηλικία του, υπήρξε ευγενικός συμπαραστάτης σε κάθε προσπάθεια, σε κάθε συνέλευση, σε κάθε διαδήλωση, σε κάθε δικαστήριο. Οργανωτικός και εφευρετικός προσπάθησε και κατάφερε να κρατάει από την πρώτη στιγμή ένα πλήρες αρχείο από ντοκουμέντα, γραπτά και ηχητικά, και δημοσιεύματα σχετικά με την κοινή προσπάθεια για το δήμο Βραχασίου, ένα αρχείο που αποτελεί πλέον πολύτιμη παρακαθήκη για τις επόμενες γενιές της περιοχής μας. Απλόχερα πρόσφερε όπως και όσο μπορούσε, πάντα δημιουργικός, ευγενής και ευπροσήγορος, μη μπορώντας να δεχθεί την κατάφορη αδικία και την αλαζονεία της κομματικής εξουσίας που έφτασε στο σημείο να μας αναγκάσει να θρηνούμε ζωές συγχωριανών μας.

Ο κ. Γιώργος έζησε μαζί μας όλες τις πίκρες, τις αγωνίες και τις απογοητεύσεις του κοινού αγώνα, έζησε όμως και τη μεγάλη χαρά της δικαίωσης μαζί με την προσμονή ενός καλύτερου αύριο για τη Μίλατο, το χωριό που τόσο αγάπησε και τόσο τον αγάπησε. Περήφανος για όσα έζησε σ΄ αυτό το δεύτερο τμήμα της ζωής του, ο κ. Γιώργος επέλεξε τη Μίλατο για τελευταία και μόνιμη κατοικία του. Παρά το ότι έφυγε γι΄ αυτήν πλήρης ημερών, η απώλεια του προκάλεσε σε όλους μας μεγάλη θλίψη και στενοχώρια. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.

Γιώργος Μανουσάκης

Alarm city

Ο Άγιος Νικόλαος είναι μια από τις τουριστικές πόλεις της Ελλάδας. Τους μήνες της τουριστικής περιόδου στους δρόμους της πόλης υπάρχει καθυστέρηση στην κυκλοφορία των οχημάτων, σχετικά φυσιολογική και αναμενόμενη λόγω της πληθώρας των επισκεπτών.

Τους χειμερινούς μήνες όμως αν και μειώνονται στο ελάχιστο οι επισκέπτες, η κατάσταση στους δρόμους επιδεινώνεται. Σε κάθε δρόμο της πόλης, από τον πιο κεντρικό ως τα στενά στις γειτονιές, επικρατεί πλήρης ασυδοσία στην στάθμευση των οχημάτων, ασυδοσία που σε κάνει να σκέφτεσαι διπλά το αν θα κινηθείς με αυτοκίνητο. Ανάβοντας τα φώτα ανάγκης στο αυτοκίνητο (alarm) οι περισσότεροι κάτοικοι σταματούν όπου να ΄ναι χωρίς να νοιάζονται αν δυσχεραίνουν την κυκλοφορία των άλλων οχημάτων.

Χαρακτηριστικότερο σημείο αποτελεί η οδός Επιμενίδου, στην οποία πρόσφατα έγιναν έργα αναβάθμισης, με δεκάδες θέσεις στάθμευσης αριστερά και δεξιά και με διπλή διαχωριστική στη μέση ώστε να υπάρχει κίνηση και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας. Παρόλα αυτά καθημερινά μετατρέπεται σε δρόμο ενός ρεύματος αφού κάθε ώρα της ημέρας το ένα από τα δύο ρεύματα (ή εναλλάξ) είναι πιασμένο από αυτοκίνητα με alarm. Όσοι σταματούν έτσι, το κάνουν , όχι γιατί δεν υπάρχουν παρακάτω θέσεις στάθμευσης, αλλά για να μην περπατήσουν έστω 30 μέτρα από το σημείο προορισμού τους.

Βασικοί υπεύθυνοι της κατάστασης που επικρατεί στην πόλη είναι η αστυνομία και η δημοτική αστυνομία, που δείχνουν καθημερινή ανοχή στο θέμα αυτό. Είμαι σίγουρος ότι αν έκαναν σωστά τη δουλειά τους το φαινόμενο των alarm δεν θα υπήρχε, όπως έγινε με το ζήτημα με τα κράνη, που λόγω της σωστής αστυνόμευσης και των προστίμων οι περισσότεροι πλέον μοτοσυκλετιστές τα φορούν και μέσα στην πόλη!

7 άρθρα του Κ. Ζουράρι για τον αγώνα μας

Ο καθηγητής Κώστας Ζουράρις, φίλος και συγχωριανός, πρόσφερε τα μέγιστα στον οχτάχρονο αγώνα μας για την αυτοδιοικητική αυτονομία των χωριών μας, του Βραχασίου και της Μιλάτου. Η παρουσία του βοήθησε ώστε ο αγώνας μας να αποκτήσει αναγνωριστιμότητα και δημοσιότητα.

Πιο πολύτιμη βέβαια υπήρξε η φυσική του παρουσία που λειτουργούσε συσπειρωτικά και εμψυχωτικά για τους κατοίκους της περιοχής μας. Πέρα βέβαια από τις τηλεοπτικές εμφανίσεις του Κωστή, μας βοήθησε και η αρθρογραφία του στις μεγάλες αθηναϊκές εφημερίδες.

Κατάφερα να βρω στο διαδίκτυο 7 άρθρα του από την Ελευθεροτυπία, άρθρα στα οποία με τη γνωστή καυστική του γλώσσα μιλά για τα όσα συμβαίνουν στην περιοχή μας:

Η ηθική αυτουργία τού τίποτε

Ντόρα Δημούχος! άλλως, Συναμφότερον το τρισυπόστατον

Ηλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα ... άλλως, απεργία σκέψης

Ταλιμπάν - Ταλιμπάν στο Σεληνάρι κι η Καμπούλ - κι η Καμπούλ με Θεοδωράκη

«Οι δαιτυμόνες οι μακαριστοί», της 37ης μέρας

Απεργία πείνας δικαίου

Βραχάσι, «ίνα άρχη και μη άρχηται»

Ιστορία και παραδόσεις για τον Άγιο Γεώργιο Βραχασώτη

Ένα από τα σπουδαιότερα βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία του νομού μας είναι η μονή του Αγίου Γεωργίου του Βραχασώτη που βρίσκεται 4 χλμ από το Βραχάσι. Το μοναστήρι έχει πλούσια ιστορία και μέχρι σήμερα σώζεται η δίκλητη εκκλησία καθώς και μερικά κελιά, τα οποία έχουν αναστυλωθεί. Συζητώντας με τον πρόεδρο του πολιτιστικού συλλόγου Βραχασίου Δημήτρη Κυριακάκη μπορεί κάποιος να μάθει αρκετά ιστορικά στοιχεία, αλλά και θρύλους και παραδόσεις που σώζονται μέχρι τις μέρες μας μέσω της προφορικής παράδοσης του χωριού.Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου θεμελιώθηκε το 961 μ.Χ. από τον Νικηφόρο Φωκά για να ευχαριστήσει το θεό αλλά και του Βραχασώτες για την συνεισφορά τους στον αγώνα απελευθέρωσης της Κρήτης από τους Άραβες . Τον 14ο αιώνα όταν ξέσπασε στο Οροπέδιο Λασιθίου η επανάσταση των Καλλεργών (1365-1367) ενάντια στην ενετοκρατία, οι ενετοί έκαψαν την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου γιατί ήταν εστία επαναστατών και γιατί από το σημείο αυτό οι επαναστάτες μπορούσαν να μετακινούνται με ευκολία από και προς το οροπέδιο Λασιθίου. Οι ενετοί απαγόρευσαν για 100 χρόνια να γίνει οποιαδήποτε καλλιέργεια και κτηνοτροφία στο οροπέδιο Λασιθίου.

Το 1540 πάνω στην καμένη εκκλησία (τμήμα της οποίας διακρίνεται μέχρι σήμερα) κτίστηκε το βόρειο κλήτος του Αγίου Γεωργίου της σημερινής εκκλησίας από τον Γεδεών, τον αρχηγέτη των μοναστών. Το 1558 κτίστηκε το νότιο κλήτος του Αγίου Δημητρίου. Από εκείνη την περίοδο εγκαταστάθηκαν μοναχοί και το μοναστήρι άρχισε να ακμάζει.

Μερικούς αιώνες αργότερα και στη διάρκεια της τουρκοκρατίας στη μονή λαμβάνουν χώρα δραματικά γεγονότα. Κατά την επανάσταση του Δασκαλογιάννη (1770), σύμφωνα με την παράδοση, στην περιοχή καμπί πιο πάνω από το μοναστήρι σουβαρήδες (τούρκοι ταχυδρόμοι) βίασαν την αδελφή του Γαβριήλ, ηγουμένου της μονής. Στη συνέχεια λόγω της καταρρακτώδους βροχής κατέλυσαν στο μοναστήρι για να περάσουν τη νύχτα. Ο ηγούμενος Γαβριήλ αν και είχε πληροφορηθεί για το συμβάν με την αδελφή του, αρχικά τους καλοδέχτηκε και τους πέρασε στο τυροκομείο του μοναστηριού για να τους κεράσει. Σύμφωνα πάντα με την προφορική παράδοση, για να εκδικηθεί τον βιασμό, τους αιχμαλώτισε με τη βοήθεια των άλλων μοναχών και τους ζεμάτησε με αχνιστό χουμά. Στη συνέχεια για να εξαφανίσει τα πτώματα τα πέταξε σε μια αχνίστρα στο βουνό Κολόκυνθα. Ο ηγούμενος Γαβριήλ έχοντας τύψεις εξομολογήθηκε την πράξη του στον ηγούμενο της μονής του Άγιου Γεώργιου του Επανωσήφη που ήταν μετόχιο του Αγίου Γεωργίου του Βραχασώτη. Οι Τούρκοι ψάχνοντας του υπαίτιους της εξαφάνισης των Σουβαρήδων και κάνοντας έρευνες κακοποίησαν και βασάνισαν τον ηγούμενο του Επανωσήφη που αναγκάστηκε να αποκαλύψει την αλήθεια. Πολυάριθμα τουρκικά στρατεύματα πολιόρκησαν την μονή του Αγίου Γεωργίου του Βραχασώτη για να συλλάβουν τον ηγούμενο Γαβριήλ και ακολούθησε φονική μάχη. Κατά τη διάρκεια της μάχης αυτής δέχτηκε πυροβολισμό η πέτρινη εικόνα που βρίσκεται στο καμπαναριό της μονής και απεικονίζει τον Άγιο Γεώργιο να σκοτώνει τον Λέοντα. Το σημάδι του πυροβολισμού υπάρχει μέχρι και σήμερα στην εικόνα του καμπαναριού. Σύμφωνα με την παράδοση η σφαίρα επέστρεψε και σκότωσε τον Τούρκο που πυροβόλησε. Οι τούρκοι κατάφεραν να συλλάβουν τον ηγούμενο Γαβριήλ και τον μετέφεραν στο Μεϊντάνι στο Ηράκλειο για να τον κρεμάσουν. Όπως μας μεταφέρει ο Δημ. Κυριακάκης, πριν τον απαγχονισμό ο δήμιος ρώτησε τον ηγούμενο πόσους τούρκους έχει σκοτώσει. Προφασιζόμενος ότι δεν άκουσε ο Γαβριήλ κατάφερε να φέρει τον δήμιο σε κοντινή απόσταση και αποσπώντας του την προσοχή μπόρεσε να τον χτυπήσει και να τον σκοτώσει, απαντώντας του στη συνέχεια «ενενήντα εννιά τούρκους έχω σκοτώσει και με σένα εκατό». Ο ηγούμενος Γαβριήλ δεν μπόρεσε βέβαια να αποφύγει τον απαγχονισμό στον διαβόητο πλάτανο του μεγάλου Κάστρου. Οι τούρκοι ακόμη κατέστρεψαν όλα τα κτίσματα της μονής εκτός την εκκλησία, κατάσχεσαν όλα τα κτήματα και τα έβγαλαν σε δημόσιο πλειστηριασμό. Οι Βραχασώτες τότε αγόρασαν τα περισσότερα κτήματα για να μπορέσουν αργότερα να τα επιστρέψουν στη μονή.

Παρόλα αυτά το μοναστήρι του Άγιου Γεώργιου του Βραχασώτη συνέχισε να αποτελεί λίκνο των αεί επαναστατημένων Κρητικών. Εκεί λειτουργούσε κρυφά εργαστήριο κατασκευής πυρίτιδας που με τη χρήση νερόμυλων παρήγαγε μεγάλες ποσότητες μπαρουτιού για τις ανάγκες των αγώνων Το 1820 έγινε και πάλι στο μοναστήρι μάχη με τους Τούρκους στην οποία σκοτώθηκαν 18 μοναχοί, ενώ κατάφερε να διαφύγει ο τότε ηγούμενος Σαμουήλ. Τον κυνήγησαν και πάνω από την μονή, στα Βραχασώτικα βουνά, στην τοποθεσία «του πατέρα τα κατσοπρίνια» , τον περικύκλωσαν και τον εκτέλεσαν. Ο εικοστός μοναχός της μονής διεσώθη γιατί απουσίαζε για υποθέσεις στη μονή Αγκαράθου και έγινε ο επόμενος ηγούμενος. Το 1823 σε μάχη στην περιοχή της μονής σκοτώθηκε ο Ιωάννης Μιχελιδάκης Σφακιανάκης, πατέρας του μετέπειτα οπλαρχηγού Κωσταντίνου Σφακιανάκη.
Το 1859 ο Βραχασώτης μοναχός Μανιδοπατέρας έγινε ηγούμενος της μονής, άρχισε ριζική ανασυγκρότηση της μονής και οι Βραχασώτες επέστρεψαν στη μονή τα κτήματα που είχαν κατασχέσει οι Τούρκοι. Το 1866, όταν ξέσπασε η επόμενη μεγάλη Κρητική επανάσταση ο ηγούμενος Μανιδοπατέρας ευλόγησε στον Άγιο Γεώργιο το Βραχασώτη τα όπλα των επαναστατών της ανατολικής Κρήτης και του επικεφαλής τους Βραχασώτη Κωσταντίνου Σφακιανάκη. Μετά το πέρας της επανάστασης μερικά χρόνια αργότερα ο ηγούμενος Μανιδοπατέρας κάλεσε τον Λασιθιώτη Μανόλη Μακράκη και φιλοτέχνησε το τέμπλο της μονής. Του παρείχε τα καλύτερα υλικά και έτσι έγινε ένα πραγματικό αριστούργημα.

Η μονή σταμάτησε τη λειτουργία της το 1909 ενώ ο τελευταίος ηγούμενος ονομαζόταν Δινεράκης.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής χρησιμοποιήθηκε ως λημέρι ανταρτών του ΕΑΜ ΕΛΑΣ.

Στις 31/12/2006 τελέστηκε εκεί η ορκωμοσία του κοινοτικού συμβούλιο Βραχασίου, που προέκυψε μετά την ανασύσταση της Κοινότητας κατόπιν του οχτάχρονου αγώνα των κατοίκων του Βραχασίου και της Μιλάτου. Η ορκωμοσία πραγματοποιήθηκε σε συγκινητικό κλίμα, ενώ παραβρέθηκε και ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Πέτρας και Χερρονήσου Νεκτάριος.

Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη προσπάθεια αναστύλωσης των σωζόμενων κελιών της μονής από επιτροπή που είχε συσταθεί από την Κοινότητα Βραχασίου, προσπάθεια που έχει φέρει πολύ καλά αποτελέσματα. Στην δίκλητη εκκλησία τελούνται λειτουργίες στις γιορτές των Αγίων Γεωργίου και Δημητρίου από την ενορία Βραχασίου στην οποία ανήκει η εκκλησία, ενώ κατά καιρούς τελούνται και μυστήρια (γάμοι, βαφτίσεις).

Η ιστορική μονή Αγίου Γεωργίου του Βραχασώτη βρίσκεται σε μια πολύ όμορφη κατάφυτη περιοχή, μόλις 4 χλμ από το Βραχάσι και 5 χλμ από την εθνική οδό Ηρακλείου Αγίου Νικολάου. Παρά το ότι εκκρεμεί το έργο ασφαλτόστρωσης του δρόμου, ο υπάρχον χωματόδρομος είναι αρκετά καλός, ενώ η διαδρομή είναι ιδανική και για περίπατο αφού δεν έχει υψομετρικές διαφορές. Σίγουρα ο Άγιος Γεώργιος ο Βραχασώτης αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά μέρη που αξίζει να επισκεφθεί κάποιος στην περιοχή μας.

Γιώργος Μανουσάκης

κινητοποίηση των εργαζομένων στο νοσοκομείο Αγίου Νικολάου

Με αρκετή επιτυχία πραγματοποιήθηκε η χθεσινή κινητοποίηση των εργαζομένων στο νοσοκομείο μας. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι της πρωϊνής βάρδιας συμμετείχαν στην τρίωρη στάση εργασίας 08.00 - 11.00, ενώ αρκετοί συμμετείχαμε στον αποκλεισμό της γραμματείας των εξωτερικών ιατρίων και του χώρου αιμοληψίας των εργαστηριακών εξετάσεων. Η κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε και σε άλλα νοσοκομεία της Κρήτης, αφού ήταν απόφαση παγκρήτιας σύσκεψης των συλλόγων εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία. Κύρια αιτήματα ήταν η αύξηση των δαπανών για την υγεία, η διενέργεια προσλήψεων και η ένταξη των υγειονομικών υπαλλήλων στα βαρέα και ανθυγειινά επαγγέλματα.

στάση εργασίας στα νοσοκομεία της Κρήτης

Μια είδηση που απ΄ ότι βλέπω δεν έχει λάβει ιδιαίτερη δημοσιότητα στα τοπικά μέσα και στο διαδίκτυο είναι αυτή για την αυριανή στάση εργασίας των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία της Κρήτης.

Αποτελεί απόφαση της παγκρήτιας σύσκεψης των συλλόγων εργαζομένων, θα πραγματοποιηθεί αύριο 4/11/08 από τις 08.00 ως τις 11.00 και θα συνοδευτεί από κατάληψη των κεντρικών γραμματειών των εξωτερικών ιατρείων και των χώρων αιμοληψίας εργαστηριακών εξετάσεων όλων των νοσοκομείων.

Κύρια αιτήματα είναι η ένταξη των υγειονομικών υπαλλήλων στα βαρέα και ανθυγειινά επαγγέλματα, οι διενέργεια προσλήψεων και η αύξηση της χρηματοδότισης της δημόσιας υγείας.